Modder (van der) Poel, doorjakkeren - Profwielerronde Etten-Leur

Jaren geleden schreef ik reeds een ode aan Parijs-Roubaix, als eerbetoon aan Servais Knaven. Ook toen was het dokkeren over de kasseien en was modder de hoofdzaak.

Wat een hels karwei moet dat geweest zijn om door weer en wind, maar vooral nattigheid en slik deze klassieker te winnen. Ze zeggen wel eens als je deze koers gereden hebt en op tijd binnenkomt op de wielerbaan, je dan pas echt een coureur bent. Dat wil ik graag geloven, afzien is de boodschap over 267 kinderkoppen, zelfs bij droog weer, maar dan heb je weer de stof. Afijn het is altijd wel een prestatie om met bloed, zweet en tranen heerlijk te kunnen douchen en de modder en vermoeidheid kwijt te raken. Je moet het doorzettingsvermogen hebben dat met geen pen is te beschrijven, echter medelijden is ook niet op zijn plaats. Zelfs de laatste renner die buiten tijd binnenkomt verdient wat mij betreft een huldiging, ga er maar aan staan, in dit geval krijg de trappers maar rond. En dit jaar was het wederom de ”Hel van het Noorden” met regen, modder, waterplassen, valpartijen, gladde wegen, kortom afzien bij de beesten. Onze Belgische wielervrienden hadden alles gezet op Wout, echter hij moest zijn meerdere erkennen in Colbrelli. En Matje, die bleef maar stoempen, besmeurd en wel, en hij was gelukkig niet de enige. Man, man, wat zagen ze eruit, het leek wel of ze zo uit de loopgraven van de Groote Oorlog waren gekomen, levend en wel gelukkig. Het is een festijn om naar te kijken zo vanuit je luie stoel of bank, een heerlijk Bels biertje bij de hand. De meest bekende kasseistroken zijn o.a. het bos van Wallers-Arensberg, Mons-en-Pévèle en Carrefour de L’arbe. Maar vergis je niet bij al die andere helse wegen (hoewel wegen?), de “fietskes” hebben heel wat te lijden. En je kon duidelijk weer merken dat cyclecrosser, zoals Matje en Wout voordeel hadden bij de doortocht, De Hel zoekt zijn slachtoffers wel uit, lekke tubes, gebroken frames, zwaar beschadigde renners met breuken zijn daarom geen uitzondering. De mekaniekers en neutrale wagen/motoren maken overuren, zij zien ook vreselijk af en menige valpartij is geen uitzondering ook bij hen niet. En vergeet de mannen niet die de reportages verzorgen op de t.v., niet alleen de motards, maar ook “Renaat” achterop deze tweewieler. Niet alleen raken renners doorweekt, maar ook de kou gaat parten spelen. Letterlijk gezegd gaat dat niet in de kouwe kleren zitten en dat met 30 kasseistroken “achter de kiezen. En vergeet niet dat de stuurvaardigheid van groot belang is, vraag dat maar eens aan de kenners en vdP. Talrijke beroemde winnaars hebben deze helse tocht op hun palmares geschreven, voor velen de mooiste koers van het jaar (zelfs boven Vlaanderens mooiste). Je bent eeuwig beroemd, eeuwig gedenkwaardig en dat geldt niet alleen voor de “echte” coureurs. Want er is ook nog een toertocht voor liefhebbers, hoewel ik dat woord nogal overdreven vind, je moet haast wel een beetje gestoord zijn om deze “Hel” te rijden, laat staan te volbrengen. Maar goed, ieder zijn deel, zelfs met aangepaste fietsen loert het gevaar achter iedere bocht en op iedere kassei. Matje heeft daar als echte professional totaal geen moeite mee, ook zijn fiets heeft de vele schots en scheefliggende kasseien overwonnen. Hij, Matje, bleef maar gaan, echter kwam op de wielerbaan tekort, hij voelde de kracht uit zijn benen glijden, begrijpelijk als je ziet wat hij gedaan heeft. Onze Vlaamse vriend Vermeersch ging Matje nog vooraf, een geweldige prestatie van deze jongeman. Tegelijkertijd was het voor Michel Wuyts zijn laatste verslag al zal hij tot en met de laatste cross commentaar blijven geven in 2022. Wout werd zevende en was eigenlijk zwaar teleurgesteld, maar wat heeft hij een pracht seizoen achter de rug, evenals van der Poel. Iedere fervente wielerliefhebbers had gehoopt op een clash tussen deze twee rivalen, maar zoals een gezegde luidt ”als er twee honden vechten om een been, enz. Ze hebben alle twee een jasje uit moeten doen (wielerterm) hoewel ze zowat de kinderkoppen uit de kasseistroken hebben gereden. Nog even wachten tot volgend voorjaar, dan kunnen ze er weer een “snok” aan geven, Kunnen ze wellicht wel alle gaatjes dichtrijden. Het wordt weer genieten dan, wellicht met veel modder of stof, dodelijk vermoeid Roubaix bereiken of…”de dood of de gladiolen, “de Hel “slaapt nooit.

Hans Meesters

Archieffoto : Ad van den Wijngaart