La Planche des belles filles - Profwielerronde Etten-Leur

PROLOOG

 

Wat een naam voor een etappe in “la grande boucle”, kan niet mooier, alleen de geschiedenis ervan is eigenlijk niet zo leuk. Het blijkt dat er een legende bestaat waarbij jonge meisjes uit angst voor het Zweedse leger zich in de afgrond stortten om te ontsnappen aan de wrede soldaten van een Zweeds huurleger. Daarom pleegde ze zelfmoord en sprongen ze in de diepte in het water van een meer en zodoende ontstond de naam “la planche des belles filles”. Niet echt fijn om dit te lezen, terwijl de grootste wielerwedstrijd van het jaar deze berg aan doet. Maar goed, tijden vervliegen en het amusement van een Touretappe staat nu centraal, “Vive le Velo” zullen we maar zeggen.

Eigenlijk hadden we vandaag, zaterdag 19 september 2020 daar zelf met de camper behoren te staan. Echter het virus dat intussen zoveel besmettingen en overledenen te weeg bracht, gooide roet in het eten. De camping was al gereserveerd, de plek waar we zouden gaan staan bij deze tijd rit ook, echter geen Tour dit jaar, geen risico.

De beklimming van dit obstakel wordt ook wel een monster genoemd, met vooral vlak onder de top is een stijgingspercentage van 20% een ware hel voor de coureurs. Ga er maar aanstaan na drie weken ploeteren. Een gemiddeld stijgingspercentage van 8,9% is ook geen kattenpis, zeker niet voor al die renners die eigenlijk niks meer te winnen of te verliezen hebben. Maar goed, de klassementsrijders gaan er nog volop tegenaan en omdat Parijs niet ver meer is wordt een gigantische strijd verwacht tussen Roglič en Pogacar. Loodzwaar dus en wie mag in het geel Parijs binnen rijden, wordt weer heerlijke t.v., met wellicht toch een verrassende winnaar, zoals Wout van Aert, de poulain van Wuyts en de Cauwer, kan overigens ook zo maar Tom Dumoulin zijn. Dit schreef ik een dag vooraf aan de grote ontwikkeling van deze toch wel bijzondere Tour 2020 (met mondkapjes).

EPILOOG

En dan is de grote dag, 19 september 2020 aangebroken, de ontknoping van de koers op La Planche des belles filles en dat het er een zou worden is intussen duidelijk geworden.

De t.v. gaat al vroeg aan, de landschappen zijn prachtig, maar het grote werk moet nog beginnen, wat mogen we verwachten. Journalisten die zeggen veel van het wielrennen af te weten twijfelen geen moment, Primož gaat deze klus klaren en wint de Tour. Eind van de middag starten de grote kleppers, ze moeten de tijd van Cavanga maar zien te vermorzelen, wat een verrassing overigens.

Woutje rijdt zich uit de naad en verpulverd laatstgenoemde tijd en dan moet Tom nog komen. Richie Porte doet het ook goed, maar wat zullen Primož en Tadej doen, zij moeten alles op alles zetten.

Ondanks de waarschuwingen van de organisatie staan er duizenden langs het parcours, de veiligheidsmaatregelen worden door hen aan hun laars gelapt, onvoorstelbaar. Mondkapjes zijn er in allerlei kleuren, rare kostuums, maar vooral veel vlaggen die de renners hinderen, ontoelaatbaar, de twee matadoren hebben er hinder van, zo ook Tom. Maar het gaat gelukkig redelijk goed, de strijd is volop aan de gang, het spel is op de wagen. Het blijkt al snel dat Roglič met “afgesneden” benen koerst, terwijl Tadej er nog een schepje bovenop gooit. Wat een ontwikkeling in deze wedstrijd, niemand, althans bijna niemand had dit kunnen hopen, c.q. verwachten. Het manneke uit Slovenië perst er alles uit, luid aangemoedigd door de fans langs het parcours, “hij vliegt”. De helm van Primož zakt achterover, het tempo ligt eruit, de seconden verstrijken in het voordeel van de andere Sloveen, zijn zege tocht gaat voort. De gele trui, de witte trui en “de bollen” worden veroverd, het kan niet op. Roglič “breekt”, de fietswissel levert geen voordeel op, bij Tadej wel, hij voelt het asfalt niet meer, hij “kachelt” door, hij “” ontbindt zijn duivels” zoals dar zo mooi in wielertermen heet. De eindstreep komt in zicht en Roglič wordt er af gereden, de geletruidrager is verslagen. Alle moeite die zijn ploegmakkers de afgelopen weken voor hem hebben gedaan verdwijnt als sneeuw voor de zon, troost door Wout en Tom en de Jumbo leiding werken niet echt, Primož heeft “zijn jasje uitgedaan”, gestreden maar verloren(helaas). En zo wint een jonge gast van 21 jaar (net als vorig jaar Bernal), de Tour 2020 die hij voornamelijk alleen heeft overwonnen. La grande Boucle is voor hem, 3 truien wint hij en hij verslaat de grote kanshebbers, hij heeft ze allemaal “naar de wolken gereden”. Het is duidelijk, ook hier heeft de jeugd de toekomst, hij stond niet “geparkeerd”, zijn landgenoot “plafonneerde” op het verkeerde moment, het zij zo. Jammer is te constateren dat we er lijfelijk niet bij konden zijn, maar geen risico lopen was de hoofdzaak, ben benieuwd of de besmettingen weer zullen toenemen met al dat volk langs de kant. Mensen hou je niet tegen, ze gaan toch zoveel mogelijk hun eigen gang, zo ook bij de Touretappes, hoe riskant ook. Fijn dat we hebben kunnen genieten van een pracht wedstrijd, de ronde was grandioos, Parijs was niet ver meer, la Planche was hiervoor de springplank, de klassiekers gaan volgen evenals de Vuelta en de Giro.

En in Etten-Leur bleef het stil in het centrum, op naar 2021 dan maar, jammer maar helaas geen Tadej met al die andere kleppers. Maar wees gerust, wat in het vat zit verzuurt niet, dit jaar was het mooiste omnium van NL een barrage, volgend jaar 2021 zien we de klasbakken weer demarreren en wie weet ook met Primož en Tadej of andere grote winnaars, we komen er wel doorheen.

Hans Meesters

PS. Voor mij was Marc Hirschi de grote ontdekking, hij won niet voor niets de prijs van de gehele Tour, een pedaleur de charme.

 

Foto: Ad van den Wijngaart