Knallen tot op de laatste meter.

Ik heb er lang over getwijfeld of ik dit artikel wel zou schrijven, maar uiteindelijk, vooruit dan maar. Beeld u zich in een renner van een min of meer grote profploeg, die aan de start staat van een belangrijke Vlaamse klassieker, neen toch maar een Nederlandse koers. De ploeg LIDB `Lucht in de banden´ is een samenstelling van nogal wat mindere goden, maar die een kopman hebben die zijn weerga niet kent.

Het is in de morgen nogal fris, maar snel zal de zon doorbreken en komt de temperatuur op zo´n 20 tot 25 graden C. in de middag. De kopman is bekend om zijn gemoedelijkheid, heeft totaal geen ´spatjes´, maar is wel een klasbak voor vele wielerliefhebbers. De start is nog maar amper begonnen of een van zijn ploegmaats geeft een snok aan het peloton en zet zich in de kijker. Immers de t.v. uitzending geeft een totaal relaas van deze koers, geen wonder, want het is de enigste klassieker in NL. De wedstrijd is nog maar enkele kilometers ´klaar´of er wordt door de ploegleiders (vooral de Belgen) in de volgwagens wat afgetierd. Waarom zijn we niet mee, klinkt door de oortjes, kom op duurbetaalde coureurs, de sponsoren willen in beeld. Daar trekt de ´baas´van de ploeg LIDB zich geen sikkepit van aan, wij zijn voorlopig wel in beeld. De wedstrijd vordert en het draaien en keren is niet´van de poes´, maar wat wil je ook in het mooiste gedeelte van NL met al die smalle weggetjes en heuvels. De t.v. commentatoren zijn intussen ook gestart met hun voorspellingen, waarbij de VRT met de welbekende Michel Wuijts en Jose de Cauwer de boventoon voeren. Nu kijk ik al jaren bij wielerwedstrijden naar de VRT en ik moet zeggen dat Jose soms maar amper de kans krijgt om zijn commentaar volledig uit te spreken. Die Michel valt hem vaak in de rede, zodat ik weleens denk, wie heeft er nu het meeste verstand van de koers. Persoonlijk denk ik Jose, omdat die zelf gekoerst heeft en ploegleider is geweest, maar goed Wuijts vindt zich een prima donna! Intussen naderen we de vele hellingen die met gemak door de ploegmaats van onze kanjer worden genomen, terwijl hijzelf heerlijk rustig in het peloton blijft zitten en denkend…mijn tijd komt nog wel. Duizenden mensen staan langs het parcours, de Vlaamse Leeuw is in alle staten met vlaggen (betaald, wist u dat, ik wel), maar echt veel inhoud heeft het nog niet. We naderen de Cauberg (jawel het heeft dus plaats in het bronsgroen eikenhout) en nog steeds zit onze kopman in het peloton, dat gezapig rondrijdt, geen paniek. De andere Worldtour ploegen gaan in de volgauto´s overleggen wat er in de laatste kilometers moet gebeuren, zo zeker is Patrick Lefèvre van zijn overwinning mogelijkheden. Overigens vertrouw ik deze man voor geen enkele, toenmalige, Belgische Frank. Maar dat maakt niet uit, onze ploegleider van onze kopman heeft daar geen problemen mee, dat wil zeggen, wij gaan onze eigen gang, maar wel zuiver. We naderen de Muur van Geraardsbergen, een obstakel dat in het verleden voor heel veel schifting heeft gezorgd, maar nu, helaas te ver van de meet ligt. Het maakt allemaal niks uit, het peloton met de kanshebbers gaat crescendo en de koplopers voelen dat ze het niet lang meer vol zullen houden. Maar…een van deze mannen is een ploeggenoot van onze kopman waarvan de naam later bekend zal worden, hoewel… De Belgische verslaggevers hopen zo op een glorie van een van de hunnen, of in ieder geval eentje uit hun Belse ploeg. Het zal wederom niet lukken, gelukkig niet met die Vloerenploeg of hoe heet dat eigenlijk, juist Deceuninck-Quick Step, afijn, laat maar zitten. Met veel panache nadert het peloton, wat intussen al gescheiden is, de finish, het duurt nog een aantal kilometers, ook de plaatselijke ronde is nog aan de beurt.  Karel Vannieuwkerke, samen met zijn ´maatje Eddy Planckaert worden gek, want een van hun Belgische favorieten zit bij de kopgroep. Wuyts en De Cauwer weten het ook niet meer en dan plots…daar komt hij als een schicht in het duister, jawel u raadt het al, het is Mathieu. Hij verslaat heel het pak en wint de AGR, niet verwacht, maar toch de favoriete rol waargemaakt. Wat een klasbak, en ook onze Vlaamse vrienden moeten erkennen,dat ´onze Tjeu´ toch wel uitzonderlijk is.

Zoals zo vaak gezegd, wat goed is komt snel en ik hoop voor jaren.

Hans Meesters

Foto : Ad van den Wijngaart