Top of the World, 5x klasbakken in Etten-Leur

Het is 19 augustus 2018, Etten-Leur ontwaakt deze morgen met een gevoel van `today is the day`, en dat gaan we waar maken. Het is koers vandaag, nooit was het rennersveld zo indrukwekkend, het is gewoon gigantisch hoe ze het allemaal voor elkaar krijgen. Dagen van voorbereiding zijn hieraan vooraf gegaan, de parcoursopbouw door de vele vrijwilligers, het VIP gedeelte, het wielerplein, kortom te veel om allemaal op te noemen. Het begint allemaal met een wedstrijd voor de funklasse, renners die zich Geraint Thomas, Tom Dumoulin, Roglič of wie dan ook voelen, mooi om te zien. De pedalen malen rond, het publiek stroomt toe, demarrages volgen elkaar op, de tube wordt erop gegooid. En dan volgt voor vele ouders, opa´s en oma´s het hoogtepunt van deze dag, de dikke banden race. Getooid met allemaal pracht shirtjes die dit onderdeel aankondigt staan tientallen jongens en meisjes die nog genieten van de laatste vakantie dag, aan de meet. Zenuwachtig, gespannen worden ze gerustgesteld door speakers Kees Maas en Johan van de Made, ze gaan er vol voor, de nieuwe generatie in topvorm. Ze hebben allemaal jus in de benen, zelfs al moet je met je fietsje met zijwieltjes 1990 meter overbruggen, maar dat lukt. Kapot maar voldaan komen ze uiteindelijk over de streep, waar ze opgevangen worden door al degenen die deze kleppers

aanmoedigden. Gesierd met de gele, groen of bolletjestrui staan ze op het podium, fotografen maken de mooiste kiekjes, de ijsjes wachten. Wie de slag gemist heeft doet er niet toe, allemaal glunderen ze zelfs al kom je als rode lantaarndrager over de finish. Het is niet te bevatten hoe deze `zadelridders` het applaus van de mensen achter de dranghekken ondergaan, echter morgen wacht de meester of juffrouw weer, Maar vandaag, zondag 19 augustus, lijken het wel broodfietsers, de eindstreep was hun uiteindelijk doel, pijn in de kuiten deed er niet toe. En wat te denken van de loopfietsen kamp op het asfalt, tientallen uiterst gemotiveerde zeer jonge `Pinkeltjes, gaan 75 meter overbruggen, ook voor hen wacht de palmares. Een lust voor het oog, de papa´s mama´s opa´s en oma´s staan met knikkende knietjes langs het parcours, wat een pracht gezicht. Uiteindelijk zijn dit allemaal winnaars, de een nog fanatieker als de ander. Hier geen surplace, neen recht op het doel af, het asfalt schroeit onder hun zooltjes, de Vuelta van EL kent hier geen wieltjesplakkers. Intussen stroomt het wielervolk met duizenden het centrum van EL binnen, wachtend op al datgene wat nog komen gaat. De grote vijf zijn intussen al gearriveerd en hebben een Meet and Greet in de viptent met de vele sponsoren die dit pracht evenement mogelijk maken. Na de voorstelling van al de coureurs met de nadruk op `the big five`, volgt de tijdrit op het vernieuwde parcours, gevolgd door de rit in lijn. En ze laten zich zien hoor, de Tour vedettes, het is bijna niet te geloven hoe zeer ze zelf ook genieten van de ambiance. De tienduizenden toeschouwers zien het met glinsterende ogen aan, dit is het mooiste wat NL op criterium gebied laat zien, de grote molen er op. Voldaan met de eerste uitslagen van de profkoers wacht het publiek op de dameskoers met Chantal aan het roer, mooier kan dat niet zijn. Ook zij vlammen over de keien en asfalt van het centrum, hun karakter spreekt boekdelen, ze maken de koers hard. Niet voor niets verklaart Chantal Blaak, na haar overwinning, dat EL het mooiste en beste criterium is waar ze ooit heeft gereden, wat een volk hier `langs de lijn` onvoorstelbaar. Bij het perscentrum zijn ook de mooie woorden van de journalisten amper te bevatten, van heinde en verre zijn ze gekomen. Sporza, NOS, Omroep Brabant, Ons West-Brabant voor de t.v., allerhande schrijvende pers van het AD, BNdeStem, Telegraaf, wielerbladen, kortom te veel om allemaal op te noemen, schuiven hun lovende woorden niet onder stoelen of banken, de laptop of camera maakt overuren.

Tot slot van deze overweldigende wielerdag volgt nog de puntenkoers die met nipt verschil wordt gewonnen door Maastrichtenaar, Limburgs knapste, Tom Dumoulin.

Hij verklaart de koers hier in ons EL tot het beste, op wereldniveau, kwalitatief de mooiste, en dat is niet gelogen aldus deze geweldenaar. In de viptent staan zo´n 1200 `geldschieters` te genieten van een natje en een droogje, op de markt gaat het feest onder aanvoering van de dj en band tot in de late uurtjes door, het kan gewoon niet op. Kjeld Nuis, onze schaatser op de smalle bandjes vandaag, weet niet wat hij meemaakt, wat een festijn memoreert hij. Was ik nog vergeten dat ook de sprinters aan de bak konden, de stenen vlogen er zowat uit, wat een fantastisch onderdeel ook, Roy van den Berg mocht de kussen in ontvangst nemen. Nils van ’t Hoenderdaal en Harrie Lavreysen completeerde het podium.

Wat een dag, wat een ambiance, het liep allemaal gesmeerd dankzij de inzet ven alle medewerkers van `onze`profronde, niemand uitgezonderd. Met dank ook uiteraard aan de renners-rensters, allemaal bedankt, jullie hebben ertoe bijgedragen dat deze profronde van EL de boeken in gaat als de allermooiste ooit. Dit zie je nergens in de wereld, superlatieven schieten te kort aldus de `big five`, hetgeen overigens ook geldt voor al de andere deelnemers van klein naar groot.

Het zit er weer op dit jaar, geen wanklank gehoord of genoteerd, de `big five `bestaat dus niet alleen in de savannes van Afrika, Tom, Geraint, Primož, Steven en Chris waren `gewoon` hier. Tot volgend jaar bij editie 13 van `onze profronde`, wie weet welke kaart er dan weer getrokken wordt.

En wie we zeker niet mogen vergeten is Bram Tankink, hij die zijn laatste koers reed in Brabant, niet voor niets in EL, bedankt Bram voor al dat moois.

Hans Meesters