Ja, die straalde als nooit tevoren, die dacht ik bewaar al het goede voor Etten-Leur, kan ik mooi meegenieten. En zo geschiedde, wat een spektakel werd het weer op de klinkers in het centrum. Daar kon de vertraging en fiets zoek van Chris niks tegenin brengen en Warren en Mikel en ook Bauke, Primoz en al die andere kleppers genoten intussen van de pracht sfeer.
Want laten we eerlijk zijn, wat heeft deze organisatie wederom een onovertroffen wielerdag gepresenteerd voor al die tienduizenden toeschouwers achter de dranghekken. Overal op het parkoers kwam je lovende woorden tegen die nog eens werden onderbouwd met het veelzeggende woord: onvoorstelbaar .Deze wielerdag is ook maar amper te omschrijven, je moet het gewoon meegemaakt hebben, man, man, om in wielertermen te spreken, de hele dag werden “de duivels ontbonden”. Superlatieven schieten tekort om al die tomeloze vrijwilligers bijna letterlijk in het zonnetje te zetten, fantastisch werk geleverd mensen.
Het perscentrum werd druk bezocht en als zelfs Sporza (VRT België) op bezoek komt om opnames te maken dan mag en kun je spreken van internationale aandacht. Iedereen die deze dag heeft bezocht zal de volgende dag (maandag) wakker worden met nog steeds een gevoel van…ik was erbij. Zoiets organiseren kost heel veel inzet en moeite om dat allemaal voor elkaar te krijgen, maar het lukt telkens weer. Ja, nu op naar nummer 12 en wat zal dat weer teweeg brengen, het kan bijna niet mooier/beter. En toch gaan de gedachten van het bestuur en medewerkers al naar 2018. Heel even rust en dan er weer volop tegenaan, hoe, dat wordt in diverse breinen weer uitgewerkt, Etten-Leur als wielerdorp zal en moet “in de kopgroep” blijven van NL. Als je op zo’n dag vroeg in de morgen al de voorbereidingen ziet en enige uren later echte liefhebbers van start gaat en erin vliegen dan weet je zeker dat het succes al verzekerd is. En al dat jong grut (met respect) dat via de Dikke Banden Race toeschouwers in vervoering brengt doet daar nog eens een schepje bovenop. Intussen loopt het parkoers zo overvol met wielerfanaten dat er een gerucht gaat dat er geen mensen meer bij kunnen op verzoek van de politie. Zou het dan toch zo geweest zijn dat de auto’’s bijna in Breda geparkeerd moesten worden?. Afijn speakers Cees en Johan vervullen hun taak als nooit tevoren en weten het publiek nog meer te enthousiasmeren, waar halen ze het vandaan? En als dan de “grote jongens” aan hun omnium beginnen, waar reikhalzend naar wordt uitgekeken, lijkt de Oude Bredaseweg (“de Baon”op zijn Ettens) meer en meer op de Champs Elysee van Parijs. Ze geven er “een lap op” bij de drie onderdelen en dat is nou juist het mooiste. Ieder onderdeel heeft een aparte winnaar. Met de bolletjes trui, de blauwe trui en uiteraard het gele tricot wordt het wielervolk in extase gebracht, het is gewoon “koers”. Aanval op aanval volgt elkaar op Mathieu en Bauke geven hem van katoen, zelfs de straatstenen worden er warm van. En al die andere “broodfietsers” (positief bedoelt) die echt blij zijn dat ze hier kunnen en mogen starten maken de wedstrijd eveneens hard, de grote molen ronddraaiend. De Binckbank Tour kan voor menigeen “gestolen” worden, hier rijdt “la grande boucle” zelf, de pedaalliefde van de renners spreekt boekdelen. Tussen al deze bedrijven door laten de dames van zich spreken, ze dokkeren over de klinkers alsof het asfalt is. Helaas gooit een zware valpartij roet in het eten met alle gevolgen van dien zoals het neutraliseren van de wedstrijd en het afvoeren per ambulance van de ongelukkige. Een spoedig herstel Merel en de zin om daarna weer op de fiets te stappen wensen we jou toe. Maar zoals altijd, gaat de koers voort, de eindstreep wacht en wielrennen is nu eenmaal niet van gevaar ontbloot. Als laatste onderdeel gaan de profs voor de puntenkoers van start en als dan rond 18.00 uur Warren wordt gehuldigd als eindoverwinnaar en samen met zijn makkers daarna in “de vlieger” stapt op weg naar huis, stroomt het centrum langzaam leeg. Hoewel, het feest rond de kroegen en op het podium op de markt gaat nog enige uren door, het kan gewoon niet op. Amai, hoorde ik een Belgische wielerliefhebber nog zeggen, bij ons in Vlaanderen maken we zoiets niet mee, prachtig gewoon, hulde aan allen die dit voor elkaar krijgen.
De organisatie kijkt intussen terug op een fantastisch geslaagde dag en neemt met een heerlijk drankje jammer genoeg afscheid van zondag de 13e augustus, het blijkt een geluksgetal.
En de zon, die heeft intussen de datum van 2018 al in de agenda geschreven, ik zal er (weer) zijn is de belofte, kan maar amper wachten. De datum wordt binnenkort bekend gemaakt, dus blijf de krant of de website volgen en hou die dag vrij en wees wederom welkom bij het mooiste wielerspektakel van NL in Etten-Leur.

Geschreven door Hans Meesters